فاطمه جراره عضو هیأت رئیسه کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی در گفت وگو با خبرنگار خانه ملت، در واکنش به اعلام دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی درباره اختصاص سهمیه ۵ درصدی ایثارگران به متقاضیان آزمون سراسری که در جریان جنگهای ۱۲ روزه، ۴۰ روزه و پس از آن، ساختمان محل زندگی آنها تخریب و غیرقابل سکونت شده است، گفت: این مصوبه با محدود کردن مفهوم آسیب جنگ به تخریب و غیرقابل سکونت شدن خانه، بخش مهمی از واقعیت دانشآموزان مناطق درگیر و در معرض حمله را نادیده میگیرد.
جنگ را نمیشود با ترک دیوار اندازه گرفت
نماینده مردم بندرعباس، قشم، ابوموسی، حاجیآباد و بندر خمیر در مجلس شورای اسلامی با اشاره به اینکه مطابق این مصوبه، برخورداری از سهمیه منوط به احراز تخریب، نیاز به مقاوم سازی یا تعمیرات اساسی ساختمان محل سکونت شده است، اظهار کرد: پرسش اینجاست که آیا جنگ فقط زمانی به زندگی یک دانشآموز آسیب زده که خانه او تخریب شده و دیگر امکان سکونت در آن وجود نداشته باشد؟ دانشآموزی که در منطقهای در معرض حملات زندگی کرده، شبهای جنگ را با صدای موشک و نگرانی از امنیت خانواده سپری کرده و روند آموزش او تحت تأثیر قرار گرفته است، اگر خانهاش سالم مانده باشد، آیا از نظر آموزشی هیچ آسیبی ندیده است؟
خانه سالم ماند؛ اما آموزش دانشآموز چه شد؟
عضو هیأت رئیسه کمیسیون آموزش مجلس تصریح کرد: ممکن است ساختمان محل سکونت یک دانشآموز تخریب نشده باشد، اما مدرسه، مسیر رفت و آمد، محیط آموزشی و آرامش روانی و اجتماعی او تحت تأثیر شرایط جنگ قرار گرفته باشد. نمیتوان چنین دانشآموزی را صرفاً به دلیل سالم ماندن خانه، از دایره حمایتهای جبرانی خارج کرد. اگر فلسفه اختصاص سهمیه، جبران آسیبهای ناشی از جنگ است، باید خودِ آسیب آموزشی و اختلال در مسیر تحصیل نیز در تعریف مشمولان دیده شود؛ نه اینکه صرفاً وضعیت فیزیکی ساختمان محل سکونت ملاک قرار گیرد.
دانشآموز هرمزگانی نباید قربانی یک معیار ساختمانی شود
وی با اشاره به شرایط هرمزگان، گفت: دانشآموزان این استان در دوره جنگ با شرایطی مواجه بودند که نمیتوان آثار آن را فقط در میزان خسارت وارد شده به ساختمانها خلاصه کرد. وقتی دانشآموز در منطقهای ناامن زندگی و تحصیل میکند، طبیعی است که روند آموزش او نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. اگر قرار است برای آسیب دیدگان جنگ حمایت ویژهای در نظر گرفته شود، باید روشن گردد دانشآموزانی که در مناطق مختلف در معرض حمله بودهاند اما خانه آنها تخریب نشده، چه حمایت جبرانی دریافت میکنند.
جراره با طرح این پرسش که «آیا خانواده باید منتظر تخریب خانه بماند تا آسیب جنگ فرزندش به رسمیت شناخته شود؟» گفت: چنین نگاهی میتواند میان دانشآموزانی که هر دو در شرایط جنگی زندگی کردهاند، صرفاً بر اساس میزان خسارت ساختمان محل سکونت تفاوت ایجاد کند؛ در حالی که آثار جنگ بر آموزش لزوماً با میزان تخریب خانه همخوان نیست.عدالت آموزشی ایجاب میکند آثار واقعی جنگ بر مسیر تحصیل دانشآموزان بررسی شود. اگر دانشآموزی به دلیل شرایط جنگی از آموزش عادی محروم شده، جابهجا گردیده و با اختلال جدی در روند تحصیل مواجه بوده است، این آسیب نیز باید در سیاستهای جبرانی مورد توجه قرار گیرد.
وزارت آموزش و پرورش باید پاسخ بدهد؛ چند دانشآموز از آموزش عادی جا ماندند؟
عضو هیأت رئیسه کمیسیون آموزش مجلس از وزارت آموزش و پرورش خواست آمار دقیق پیامدهای آموزشی جنگ در استانهای آسیبدیده را ارائه کند و گفت: باید مشخص شود چه تعداد دانشآموز با افت تحصیلی، جابهجایی محل تحصیل، اختلال در روند آموزش یا محرومیت از فضای عادی آموزشی مواجه شدهاند و آیا این دادهها در تدوین مصوبه سهمیه لحاظ شده است یا خیر.اگر عنوان این حمایت، جبران آسیب جنگ است، تعریف «آسیبدیده» نیز باید از دیوارهای یک ساختمان فراتر برود. دانشآموزی که جنگ را در مدرسه، محله و زندگی روزمره خود تجربه کرده، نباید فقط به دلیل سالم ماندن خانهاش از حمایت آموزشی کنار گذاشته شود./
پایان پیام
نظر شما